زمینه و هدف: دسترسی اقتصادی به دارو و درمان از مهم­ترین ابعاد حق سلامت است که علاوه بر حقوق حق­ های بشر بین ­المللی، از اهداف توسعه ملی نیز به ­شمار می‌رود. تحقق این هدف مهم با به­ کارگیری استراتژی‌های درست و مشخصی نظیر قیمت‌گذاری و جبران هزینه‌ها از طریق بیمه، میسر می­شود.
روش­ها: ابتدا با استفاده از کتب، مقالات، دستورالعمل و آیین نامه های قیمت گذاری داخلی و بین المللی بررسی شده، سپس داده­های کیفی از طریق تحلیل محتوا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و یک الگوی کاربردی جهت حمایت جامعه و صنایع ارائه گردید.
یافته ­ها: کنترل قیمت به دو شکل مستقیم و غیرمستقیم صورت می­گیرد. تعیین قیمت و اصلاح آن نوع مستقیم بوده و جبران هزینه‌ها از طریق بیمه، نوع غیرمستقیم محسوب می­شود. استراتژی­های قیمت­ گذاری به ­عنوان اولین قدم کنترلی، براساس دو اصل اساسی دنبال می­شوند: 1- قیمت­ گذاری مبتنی بر ارزش، که به تاثیرات دارویی و هزینه دارو مربوط می­شوند و شامل همین الزامات هستند 2 - قیمت­گذاری براساس نوع و ماهیت دارو، ازجمله ژنریک، تحت پتنت و وارداتی.
نتیجه­ گیری: از آنجا که ایران به ­تازگی روش Cost Plus (تعیین قیمت به­ عنوان درصدی بیش از هزینه تمام شده) را کنار گذاشته است، لازم است همواره قیمت ­ها مطابق شرایط روز، نیازها و وجود داروهای مشابه اصلاح شوند، اما این اقدام در هر شرایطی صحیح به نظر نمی­رسد و ملاحظات لازم در مورد داروهای تک نسخه­ ای، در نظر گرفته نشده است. درحالی­که کشورهای پیشرفته‌ای نظیر فرانسه و انگلیس بدون الزامات و پیش ­نیازها خاصی تمامی داروها را براساس ماهیت دارویی، در فهرست تحت پوشش بیمه قرار می­دهند، بودجه کشورهایی نظیر ایران اجازه چنین کاری را نمی­دهد.